Over leven in een burn-out samenleving

Even geduld...
Door Carlijn Tempelaars
okt 06 2016
Gedrag | Veranderen, Persoonlijk
Samen met 300 anderen (voornamelijk vrouwen) luisterde ik gisteravond in de oude lutherse kerk in Amsterdam naar Florien Vaessen. Florien werkte jarenlang in diverse managementsfuncties bij ABN AMRO en is nu zelfstandig adviseur op gebied van marketing en communicatie. In samenwerking met the school of life organiseerde zij deze lezing om haar ervaringen te delen, net als in haar boek: “Op de bank. Hoe ik ziek werd van mijn werk, net als een miljoen andere Nederlanders.”
Een taboe, zo noemt Florien het verschijnsel burn-out. Ondanks dat 1 op de 7 werkende Nederlanders kampt met burn-out verschijnselen (CBS) en het aantal mensen dat thuis is komen te zitten is ver achtvoudigd in de laatste vijf jaar (ArboNed), wordt er maar mondjesmaat over gesproken. We zouden ons af mogen vragen of het niet een collectief probleem is, dat we maatschappelijk aan zouden moeten pakken. De volle Oude Lutherse kerk is wellicht een statement naar het onderwerp.
Een burn-out, we pakken de waarschuwingssignalen vaak niet (serieus) op volgens Florien. Er zijn zowel fysieke signalen, als regelmatig hoofd- of rugpijn, duizelingen. En er zijn mentale signalen. Je wordt wat afstandelijker ten opzichte van je werk, je bent cynisch, prikkelbaar, kort lontje. De signalen kunnen je niet opvallen, omdat je misschien wel in een omgeving werkt waarin mensen om je heen dezelfde signalen vertonen. Misschien is je hele team of afdeling wel ziek, en zien we daarom niet van elkaar dat we ziek zijn/worden. Natuurlijk verbloemen we het ook. Want ziek zijn is zwak. Het is, zeker in een corporate omgeving, belangrijk om sterk en krachtig over te komen.
Het gaat mis op het moment dat je energievreters het winnen van de energiebronnen. De drie grootste energievreters die van invloed zijn op een burn-out zijn volgens de Erasmus Universiteit zijn:
De drie grootste energiebronnen zijn dan, haast logischerwijs :
Florien legt uit dat het heel belangrijk is om je eigenheid te behouden. Zoals Florien zei: “Het klinkt een beetje zweverig, maar het staan in je eigen kracht is zo ontzettend belangrijk.” Ze vraagt dan ook het publiek om na te denken wanneer je voor het laatst dat gevoel hebt gehad, dat je echt in je element was. Als advies geeft ze later mee: “Is het te lang geleden? Kus jezelf dan wakker”
Je komt er niet ineens achter dat je een burn-out hebt, of dat je je eigenheid aan het verliezen bent. Als je bevlogen bezig bent met je werk is het lastig om jezelf te observeren. Florien geeft aan dat het daarom des te belangrijker is om af en toe afstand te nemen van het werk en naar jezelf te kijken. Doe je nog steeds dat wat echt bij je past en wat goed voor je is?
Florien is er inmiddels achter dat ze niet meer terug wil in de, zoals ze het zelf noemt, ‘corporate robot stand’. Ze doet nu, nu ze zelfstandig werkt, precies wat ze wil door autonoom te zijn en voor haar eigen vakmanschap te gaan staan. Ze merkt dat ze daardoor ook meer waarde kan toevoegen voor haar klanten. Een prachtig mooi inzicht dat ze meer mensen gunt. Ze hoopt door deze lezing en door het publiceren van haar boek het gesprek op gang te helpen rondom burn-out. Zodat het geen taboe onderwerp mee is. Bij deze.
Plaats om te Antwoorden